„Nawet cały miesiąc poświęcony nauce sposobu poruszania się pana de Charny doprowadziłby najwyżej Pitou do marnego naśladownictwa, które, jak to sam rozumiał, wywołałoby jedynie wybuchy śmiechu.
Gdyby uczucie nienawiści było znane sercu Pitou, mógłby powiedzieć, że od tej chwili znienawidził pana de Charny.
Katarzyna przyglądała się grze w wolanta aż do chwili, kiedy grający kazali swym lokajom, by podali fraki. Wtedy, ku prawdziwej rozpaczy Pitou, któremu tego dnia nic się nie udawało, skierowała swe kroki tam, gdzie tańczono.
Pan de Charny nie kazał długo na siebie czekać. Nieznaczna zmiana garderoby uczyniła z gracza w wolanta wytwornego tancerza. Skrzypce dały znak i wicehrabia ofiarował swe ramię Katarzynie, przypominając daną mu obietnicę.
Uczucie, jakiego doznał Pitou, gdy ręka Katarzyny rozstała się z jego ramieniem, a młoda panna, cała zarumieniona, zbliżyła się ze swym kawalerem do tanecznego koła, było zapewne jednym z najbardziej przykrych w jego życiu. Zimny pot wystąpił mu na czoło, wzrok przesłoniła mgła. Wyciągnął rękę przed siebie, oparł się o balustradę, czuł bowiem, jak uginają się pod nim kolana, mimo iż były takie mocne.
Jeżeli natomiast chodzi o pannę Katarzynę, to albo udawała, że nie zauważa tego, co się dzieje w sercu Pitou, albo tak było istotnie.“(7)