„Kilka minut później leżę plackiem na trawie i odpoczywam, bo zmachałem się setnie. Potem ciskam furtkę w krzaki i zapięty na ostatni guzik przekradam się bocznymi ścieżkami do naszego baraku. Udało się, nikt nic zarejestrował spóźnienia. Ale ząb już na drugi dzień zaczął mnie znowu piekielnie boleć. Usunięto mi go w poznańskim szpitalu, i to bez znieczulenia. Nie mogę jednak nie wspomnieć o kilku korzyściach, jakie mimo wszystko wówczas odniosłem. Po pierwsze poznałem paru serdecznych, bezinteresownych Poznaniaków. Po drugie wypróbowałem nowy, wspaniały środek przeciwbólowy w postaci mahandla. Po trzecie zdobyłem nie lada doświadczenie w skrytym forsowaniu przeszkody wodnej. I jak się za niecałe trzy lata okaże, przyda mi się ono w innym kraju, nad bez porównania groźniejszą rzeką w prawdziwych warunkach bojowych.
Pierwszy rok szkolenia zbliża się ku końcowi. Kilku kolegów rezygnuje i na własną prośbę odchodzi do cywila. Paru skreśla z listy komendant szkoły, ponieważ nie nadają się do służby zawodowej w broni pancernej. Na ich miejsce przyjdą ochotnicy z równoległej klasy podchorążych rezerwy i na następnym roczniku znowu będzie nas trzydziestu pięciu.
Każdy otrzymuje stopień kaprala podchorążego oraz prawo jazdy, zezwalające na prowadzenie wszystkich kołowych i gąsienicowych pojazdów wojskowych.“(2)