„jakże wryła mu się w pamięć ta data — został przeniesiony służbowo do PLL Lot. Szybko awansuje z drugiego pilota na kapitana,a potem instruktora pilotażu. To zajęcie w latach 196768 było bardzo absorbujące, gdyż Lot przeżywał wówczas prawdziwy boom.
Tak pnie się w górę, aż do roku 1975. Wtedy o mało nie rozstał się z mundurem, choć był już kapitanem na „Tupolewie".
Leciał wówczas z Warszawy do Madrytu i z powrotei
— Ostatecznie ugiąłem karku wspomina dziś — ale przy okazji zrozumiałem, że wolność lotnika, tego pana przestworzy, jest wielce ograniczona przez asekuranckich urzędasów. To mi przydało się w roku 1981...
Trasę pokonywano w ciągu jednego dnia. TU134 mial taką konstrukcję, że trzeba było lądować w Genewie. Za którymś razem kapitan Welsch przerwał powrotny lot w Pradze. Dalekopisem powiadomił dyrekcję Lotu, że skończył już dzień pracy, bo właśnie minęło dwanaście godzin. Źle się czuje i ze względu na bezpieczeństwo lotu nie doprowadzi maszyny do Warszawy. Przypomniał, że w samolocie decyzja należy do kapitana i że obowiązują go przepisy, których Lot nie może zmieniać.
Postawił na swoim. Po pasażerów trzeba było wysłać „Antka". Rejs opóźnił się przeszło trzy godziny.“(15)