„Biocenoza jest zjawiskiem bardzo skomplikowanym. W środowisku wodnym panuje pewien stan dynamicznej równowagi między planktonem roślinnym i zwierzęcym a większymi organizmami zwierzęcymi — między żywicielami a konsumentami. Naruszenie tej naturalnej równowagi może być niebezpieczne i zanim odważymy się na ingerencję, musimy znać ewentualne skutki, zarówno dodatnie, jak i ujemne. Próby takie były już dawno podejmowane. Na przykład F. Gross i współpracownicy (1944) wprowadzili 45 kg azotu i 17 kg fosforu do 70 000 m3 wody w jednym z fiordów. Zwiększyło to 5krotnie stężenie azotu i 10krotnie stężenie naturalne fosforu w wodzie. Już po upływie 4 dni dodane składniki mineralne znikły. Zwiększenie zawartości azotu i fosforu spowodowało głównie wzrost liczby drobnych wiciowców o wymiarach 1—10 m, które stanowią pokarm widłonogów. Natomiast mniejszy wpływ wywarło mineralne nawożenie wody na wzrost okrzemek i wiciowców opancerzonych. Zabiegi takie powinny być stosowane w sposób nie powodujący gwałtownych zmian warunków środowiska wodnego. Możliwość podniesienia wydajności produkcji biologicznej w wodzie za pomocą składników mineralnych niewątpliwie istnieje, zwłaszcza w odniesieniu do płytkich zbiorników wodnych, zawierających stosunkowo nieduże masy wody, a dobrze zaopatrzonych w energię świetlną. Mineralne nawożenie stawów jest już obecnie często stosowane.“(13)