„Ale tylko po to, by już zupełnie niespodzianie otrzymać z boku pocisk, który w jednej chwili rozwalił lewe koło kierunkowe. Gdyby nie to, że strzał oddany był z dużej odległości, czołg zapaliłby się natychmiast.
Niemcy mieli jeszcze tyle czasu, żeby wyskoczyć. Udało się to wszystkim trzem z wyjątkiem kierowcy Bayera. Uderzony zasuwą nie domkniętej szczeliny obserwacyjnej zginął na miejscu. Winter, Porta i Rollinger . ukryli się w nadbrzeżnych łozach. Widzieli jeszcze, jak jakiś inny czołg oddał z bliskiej odległości śmiertelny strzał. Pocisk zerwał wieżę i po chwili trysnął z ich starej maszyny strumień ognia.
— Niech mu ziemia lekką będzie — powiedział Willy Porta. Nie wiadomo było, czy ma na myśli kolegę, czy maszynę.
Pozostali patrzyli szeroko rozwartymi źrenicami na koniec ich czołgu.
— No i wysiedliśmy — szepnął pobladłymi wargami Rollinger.
— Tak, pójdziemy na piechotę — dodał Porta. — Pamiętasz, Stary, zupełnie jak wtedy pod Podolskiem.
— Dobrze, że to lato.
6 — Tajemnica Łuku Kurskiego
Niedaleko rozbitków zaszumiał zgrzytając gąsienicami czołg nr 543.
Lipka i Stecenko stali w otwartych włazach.
— Pali się gadzina. Czy ja już gdzieś nie widziałem tego numeru
— Być może — powiedział Stecenko. — Czort z nim! Więcej go już i tak nie zobaczysz.“(14)