„— Panie profesorze, przepraszam, że panu przerwę. To, o czym pan mówi, jest niezupełnie zgodne z pańskim doświadczeniem. W 1969 roku (w wieku 68 lat) w finałowym biegu na przełaj, organizowanym przez „Prawdę", przebiegł pan 3 kilometry w ciągu 13.27; rok później w ciągu 13.32, natomiast w 1971 roku — w ciągu 12.50. W wieku 70 lat nie tylko pan nie zmniejszył obciążenia, lecz również znacznie poprawił swoje wyniki.
— Jestem starym i doświadczonym sportowcem. Rezultat 12.50 nie był dia mnie najwyższy, jaki mogłem wtedy osiągnąć; tak samo jak i w ćwiczenia z ciężarami nie wkładam nadmiernego wysiłku. Miał pan okazję przekonać się o tym. Uprawiając sport przez długie lata nauczyłem się rozpoznawać reakcje swojego organizmu i rozumieć je. Doświadczenie oraz wyostrzona intuicja ostrzega mnie o nadchodzących objawach grożącego niebezpieczeństwa. Jeszcze nie tak dawno pływałem w morzu przez okrągły rok. Było to dla mnie prawdziwą rozkoszą. Ale pływanie zimą jest wielkim „wstrząsem" dla organizmu, zbyt wielkim, jak na mój wiek; musiałem więc zrezygnować z tego. Niekiedy zimą tylko zanurzam się w morzu, ale jedynie w słoneczne i bezwietrzne dni.
Człowiek, który przez całe życie uprawia sport, ma tę przewagę nad innymi, którzy zaczęli to robić w dojrzałym albo podeszłym wieku, ponieważ zachowuje dobrą pamięć motoryczną oraz umiejętności dokładnej orientacji w swych odczuciach. Znam wiele osób. które zasmakowały biegania w późnym wieku. Dla wielu z nich bieganie przyjęło charakter świąteczny, i z takich biegaczy można tylko być dumnym. Osoby te znalazły w bieganiu nie tylko źródło zadowolenia, lecz również na długie lata zagwarantowały sobie dobre zdrowie, zdolność do pracy i świetną kondycję fizyczną. Należy się im tylko jedno ostrzeżenie nadmierne bieganie jest tak samo niebezpieczne, jak przesyt w jedzeniu; po każdym treningu powinna pozostawać niezaspokojona chęć pobiegania jeszcze trochę. Wiele osób, które podjęły śmiałą decyzję o rozpoczęciu treningu biegowego, zmierza do swojego celu poprzez wyrzeczenia, cierpienia, zmagania. Jeżeli dotyczy to osób młodych i zdrowych, to mogą one zmagać się ze sobą. Ale w wieku powyżej 35—40 lat mechanizmy obronne organizmu są już osłabione, i w danym wypadku lepiej jest osiągnąć cel nie zdecydowanym „szturmem", lecz długotrwałym „oblężeniem twierdza". W tym wieku należy uzbroić się w cierpliwość i bardzo ściśle przestrzegać zasady stopniowania wysiłku zwiększać dystans i szybkość biegu bardzo powoli, całymi miesiącami a nawet latami, aby nie doprowadzić do nadmiernego przeciążenia organizmu. Szczególnie skrupulatnie powinni dawkować bieg ludzie niezupełnie zdrowi. Od odpowiedniej dozy biegu zależy to, czy będzie on dla nas cudownym lekarstwem, czy też śmiercionośnym jadem.“(10)