„— Oczywiście. Dla pani, jako Francuzki. O tak, księżniczka była nienajgorszą. Przemawiała do doktora, do mnie i do nas wszystkich, jak do swej służby. Nie zaszkodzi to dostać małą lecon manier książęcych. Doktór Oyen pytał, czy ma wkładać rękawiczki podczas swych wizyt u niej, ale mnie się to wydało przesadnem, mogłaby zajść potrzeba ujęcia jej za puls, wtedy rękawiczki byłyby przeszkodą. Nie, nie należy być służalczym, i my posiadamy szacunek dla siebie samych. Ale po dziś dzień żałuję, żc nie miebśmy flagi, gdy tu przybyła.
Ano, owszem, przez adwokata Rupprechta przemawiał od czasu do czasu człowiek dziecinny, nauczył się od swego milieu pewnych błazeństw, nieco snobizmu, naiwnych wytworności; lecz to,co po "lal pierwej, większą miało wartość jego dobroduszność, usłużność, doskonałe zalety gospodarza. Nie pozbawiony też był naluralnego taktu, z tem się urodził, tak naprzykład udawał, że nie zauważył nawet oszpeconego obbeza panny dEspard. Kiedy wreszcie ona zwróciła mu na to uwagę, adwokat Kupprecht pochyUł się, by lepiej dojrzeć i rzekł — Kiedy już pani mówi —!
— O, — rzekła i zaśmiała się, — co to za debkatność!
— Tak, jeśb już pani mówi! Nie widzę teraz tak dobrze, jak dawniej, ale jeśb już pani wskazuje na to, wtedy oczywiście, dostrzegam. Ta blizna nic nie znaczy, ani okruszyny, ma pani tę korzyść, że nie potrzebuje pani nalepiać sobie muszek piękności.“(8)