„— Nnno, za siedem minut Sokółka, obywatelu kapitanie — powiedział szofer. Odwrócił się do tyłu i z wyrazem szczerej żołnierskiej sympatii uśmiechnął się do dowódcy.
Pan major nie mógł sobie tej obelgi darować. Gdy samochód znikł, dopadł jednym skokiem swojego obserwatora, chwycił go za klapy munduru i zasyczał
— „Pędzelek"!... „Pędzelek"!... Łajdaku! Ty słyszysz! Majora „Łupaszkę" wystawiłeś na pośmiewisko... Chamie! Ciężko mi za to zapłacisz!!!
Puścił go nagle, chwycił szpicrutę i z rozmachem ciął nią zmartwiałego obserwatora na odlew przez twarz jak szablą.
NA ZAKRĘCIE HISTORII
Sokółka liczy kilka tysięcy mieszkańców. Ma największy w województwie rynek, jedną ulicę wlotową od strony Białegostoku, i jedną wylotową, która przechodzi za miastem w szosę grodzieńską. Na wzniesieniu stoi kościół o dwóch wieżach, nieco dalej jest „Jakub" — jadłodajnia z wyszynkiem Ani jednego całego domu. Albo postrzelane, albo spalone, albo zgrzybiałe ze starości.
Nowego dowódcę już od pierwszej chwili zna całe miasto. Mieszkańcy z okien, balkonów i bram obserwowali przegląd batalionu. Zainteresowaaie było całkiem zrozumiałe. Brak koszar, żołnierze na kwaterach. Każdy wymarsz i powrót z zadania stawał się natychmiast ogólnie komentowanym wydarzeniem. Ludność cywilna nie gorzej od oficerów orientowała się we wszystkich tajnikach służby. Czy można w tych warunkach liczyć na to, że bandy nie będą wiedziały, co się dzieje w batalionie...“(11)