„— Co innego robię Tylko jeżdżę.
Jestem u Inki na Podwalu. Rzuciła się na mnie jak lawina radości. Całuje, wykręca, sadza na tapczanie, pokazuje niemieckie gazety i „Nowy Kurier Warszawski" i trajkoce
—Wojska polskie zdobyły Monte Cassino! Tam na pewno jest Franek. Na pewno wszystkie gazety piszą na świecie o polskim zwycięstwie! O, zobacz! „Vblkischer Beobachter", w szmatławcu także Niemcy chwalili się, że zatrzymują Cassino dla siebie, a tu masz! Polacy zdobyli. Ciesz się. Powiedz o tym Ziutce!
— Ineczko, Ziutka już wie, słuchała o tym przez radio. A z Frankiem wszystko możliwe. Był w Tobruku i Narviku, pod Ghazella i Lenino, nawet pod Stalingradem, na morzach i na lądzie, w łodziach podwodnych i czołgach. On jest artylerzystą, być może zdobywał Cassino. Cieszę się, że Franka tak zdrowo przeprowadzasz po wszystkich frontach.
— To dla Ziutki. Takie ładne wiersze pisze, chciałabym, żeby spotkała się z narzeczonym. A ty nie
—Ech, Inko! Kto nie chce Tylko... tylu żołnierzy ginęło i ginie... Dawaj lepiej, co masz dać, bo nie mam
czasu.
Westchnęła, wcisnęła się za szafę. Grzebała coś tam i wyciągnęła dwie spore paczki. Jak ja to przeniosę Nie myślałam, że tego aż tyle.
— W środku wymiar. Płótno czerwone i białe. Na opaski. Boże kochany, tylko niech cię nie złapią na drodze. Wsiąkniesz!“(16)