„— Ach, do licha! Rzeczywiście!...
— Co, niezwykle
— Rzecz nadzwyczajna... Przyniesie to jej szczęście albo zgubę.
— Zaraz zgubę! Czekaj, zaradzimy temu. Ma włosy jasne, prawda Ale da się może coś zrobić, jak myślisz, Rafte
— Trzeba tylko, żeby stały się czarne, mości książę — odpowiedział sekretarz, który przywykł uzupełniać myśli swego pana, a czasem nawet całkiem myśleć za niego.
— Pójdź do mojej toalety, dziecko — rzekł marszałek — ten pan zrobi z ciebie najpiękniejszą i najtrudniejszą do rozpoznania pokojówkę we Francji.
I rzeczywiście, nie minęło dziesięć minut, gdy Rafte miksturą, której marszałek używał co tydzień do swych włosów pod peruką, ufarbował piękne, popielate włosy Nicole, które teraz stały się czarne jak heban. Potem przeciągnął po gęstych, jasnych brwiach osmaloną nad świecą szpilką. Nadało to pogodnej dotąd twarzy Nicole tak fantastyczny wyraz, j«j oczom tyle fascynującego blasku, że wyglądała jak wieszczka wywołana zaklęciem z czarnoksięskiego zamknięcia, w którym ją trzymał czarnoksiężnik.
— Przyjrzyj się teraz sobie, moja ślicznotko — rzekł marszałek podając zdumionej Nicole zwierciadło. — Patrz, jaka jesteś piękna, a przede wszystkim jak nie podobna do Nicole, która tu była przed chwilą. Nie potrzebujesz już obawiać się królowej i możesz zgotować sobie szczęśliwy los.“(9)